Daily Archives: 18 Φεβρουαρίου 2011

κι αν την Τετάρτη μέναμε στο Σύνταγμα; Τσικνοπέμπτη είναι η επομένη άλλωστε….

κι αν την Τετάρτη μέναμε στο Σύνταγμα; Τσικνοπέμπτη είναι η επομένη άλλωστε….

ας αντιδράσουμε, επιτέλους

Έστω κι έτσι.
Δηλαδή με αφορμή μια απεργία και μια πορεία που οργανώνουν κυρίως οι υπάλληλοί τους, για το ξεκάρφωμα, όπως το συνηθίζουν.
Στη ζυγαριά εκτός από το αποτέλεσμα πρέπει επιτέλους να βάλουμε κι άλλες ξεχασμένες λέξεις: Τιμή, υπερηφάνεια, φιλότιμο, ακόμα και αυτό το ‘σώψυχο «γαμώ το» που βάρυνε τόσο, που μπορεί να γέρνει κάθε ζυγαριά.
Ας πάμε Σύνταγμα και ας μείνουμε εκεί. Τσικνοπέμπτη είναι η επομένη άλλωστε-μετά βλέπουμε…

Σύνταγμα: Μένουμε “χύμα” ή με στόχους;


18 Φεβ 2011 1 σχόλιο

`
`
κεντρικούς στόχους νομίζω, πώς πρέπει να έχουμε εν όψει της συγκέντρωσης :
Να ανατραπεί η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα (όπου συμπυκνώνονται αυτή τη στιγμή όλα τα άλλα – Μνημόνιο, θέμα του χρέους, Ευρώ κλπ).
Μέτωπο + πολιτική λαϊκής ευρύτητας.
Συμβολή στην πραγματική οργάνωση αγώνα και όχι σε συμβολικούς ακτιβισμούς και σκόρπια ασύνδετα κινήματα.
`
Άλλωστε έχει αρχίσει να γίνεται φανερό σε ευρύτερο κόσμο ότι  δεν είναι δυνατή ούτε καν η υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων χωρίς και τις 3 προϋποθέσεις. Επ΄αυτού  κινδυνεύουν όλες οι φορείς αντίστασης και ανυπακοής να ξεπεραστούν δραματικά.
Σε σχέση με την τακτική μας στη απεργία της 23/2:
`
1). Προσπάθεια παραμονής μας στο Σύνταγμα και σαν δεύτερη γραμμή άμυνας (γιατί βέβαια δεν θα είναι περίπατος), αποφυγή σκορπίσματος, Συνεχίστε την ανάγνωση

Θα σας…συναρπάσει


Ένα εκατοστό του δευτερολέπτου

( από Σαλάτα-TV )

Όταν είδα το video έπαθα σοκ. Το σενάριο αυτής της ταινίας μικρού μήκους μου θύμισε την αληθινή ιστορία του Kevin Carter, ενός φωτογράφου από τη Νότια Αφρική.

Το 1993 ο Carter βρέθηκε στο Σουδάν. Εκεί, τράβηξε μία φωτογραφία από ένα αποστεωμένο κοριτσάκι που σερνόταν, προσπαθώντας να φτάσει σε ένα κοντινό συσσίτιο. Αυτή η φωτογραφία, του χάρισε το βραβείο Pulitzer τον επόμενο χρόνο:

Συνεχίστε την ανάγνωση


αλήθεια,πώς να πιστέψω…..

 

 

 

 

…..ΟΤΙ ΚΙ ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ

…ΟΤΑΝ ΔΟΥΛΕΥΩ 4ΩΡΟ  ,ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ

ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ

ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ,ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ  ΑΥΤΟ ΤΟ  ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ

….ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΕΡΓΗΣΩ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΠΩ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟ-ΑΝΕΡΓΩΝ

…ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

….ΠΩΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ  ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΠΩΣ………

ΑΛΗΘΕΙΑ ,ΠΩΣ…….


o ΓΑΠ και η παρέα του


Πόσους …Πολίτες χωράει αυτή η …Πόλη;

 

Με τρομοκρατούσαν πάντα τα …ιερά. Τα …τοτέμ. Τα …ταμπού.
Όλα όσα έπρεπε de facto να σεβαστώ, όλα όσα …εμφανίζονταν τόσο εύθραυστα, τόσο μυγιάγγιχτα , τόσο μουσειακά, που δεν κάνει να το ακουμπάς, να τα αγγίζεις, να τα ψηλαφείς, αλλά οφείλεις να αρκείσαι στον ρόλο του παρατηρητή. Μνημεία σε μουσειακές προθήκες.

Η Δημοκρατία, είναι ένα από αυτά τα …ιερά τοτέμ.
Μια λέξη που εμφανίζει πάντα θετικό πρόσημο.
Μια λέξη κλειδί, μια λέξη πανάκεια, μια λέξη φρέσκο, λαχταριστό ψωμάκι, μασημένο και φτυμένο όμως, από το στόμα των επικοινωνιολόγων.
Μια λέξη….φούστα μπλούζα.
Μια λέξη, που ο κίνδυνος …ασθενείας της, χρησιμοποιείται από το πολιτικό σύστημα, σαν εκπυρσοκρότηση πυροβόλου όπλου, την ίδια ώρα που αυτή χάσκει σαν ιριδίζουσα σαπουνόφουσκα.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Κίτρινα Συνδικάτα-Κόκκινα Συνδικάτα & ‘Αλεπούδες’

Οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης: τιμητικό αφιέρωμα στον Jules Durand, έπειτα από 100 χρόνια
πηγή

ο Jules Durand

Το 1910 οι καρβουνιάρηδες της Χάβρης ξεκινούν «απεργία επ’αόριστον», ενάντια στην εντεινόμενη αντικατάστασή τους από τις μηχανές και ενάντια στην ακρίβεια, ενώ παράλληλα, ζητούν αυξήσεις μισθού και πληρωμή των υπερωριών τους.
Ο Jules Durand είναι ο γραμματέας του συνδικάτου CGT των καρβουνιαρέων (ΠΡΟΣΟΧΗ: τα αρχικά παραπέμπουν στην συνδικαλιστική παράταξη που πρόσκειται σήμερα στο ΚΚΓ). Ο Durand όμως ήταν αναρχικός, ενώ η CGT μέχρι την οκτωβριανή επανάσταση ήταν αναρχοσυνδικαλιστές.
Ο Durand, ως γραμματέας, κατηγορήθηκε ότι εισηγήθηκε στην συνέλευσή τους και αποφάσισαν την δολοφονία ενός «κίτρινου συνδικαλιστή» (κίτρινοι λέγονται οι συνδικαλιστές που δεν ενοχλούν την εργοδοσία, δείτε περισσότερα στο τέλος της ανάρτησης). Καταδικάστηκε σε θάνατο. Η καταδίκη του έβαλε φωτιά στον εργατόκοσμο όλου του κόσμου, με αποτέλεσμα στις 16 Φεβρουαρίου, ο Γάλλος Πρόεδρος να μετατρέψει την ποινή του σε επταετή κάθειρξη. Το 1918 αθωώθηκε, έπειτα από εξαετή αναψηλάφηση, η αδικία όμως που υπέστη τον ισοπέδωσε, έχασε τα λογικά του και πέθανε το 1926 στο ψυχιατρείο.
Ο Jules Durand υπήρξε θύμα εργοδοτικής σκευωρίας και της ταξικής δικαιοσύνης.

Συνεχίστε την ανάγνωση