Category Archives: 23 Φλεβάρη

Που πάνε τα πανό όταν πεθαίνουν;

.
.

.

Πανιά που κυματίζουν στον αέρα ,  με 5-10 λέξεις που “πρέπει” να ιστορήσουν το  …όλο.

Είναι όμορφες ιστορίες οι σημαίες των πανό. Είναι οι σημαίες μιας διεκδίκησης. Είναι οι Σημαίες ενός έντονου εφήμερου.

Το πανό μας, το πανό του 23fev δεμένο μπροστά στη Βουλή, να ιστορεί μια μνήμη λαοθάλασσας. Θάλασσα όχι μόνο ανθρώπων, όχι μόνο πολιτών, αλλά αυτού του swell, αυτού  του βουβού κύματος που ξέσπασε πια και έγινε καταιγίδα.

Άμεση Λαϊκή Κυριαρχία.

Λαϊκή… τι πολύπαθη λέξη. Αφιονισμένοι οι πολυτελείς και οι πληβείοι παρακρατικοί,  τρέχουν να φτιασιδώσουν κλοουνίστικα το Λαϊκό σε λαϊκίστικο. Κι ο κόσμος, ο Λαός να επιμένει χλευάζοντας τους κομψευόμενους λαϊκιστές, με αυτό που διεκδικεί… Το Λαϊκό…

Το πανό μας …χάθηκε.

Εξαφανίσθηκε.

Που πηγαίνουν αλήθεια τα πανό όταν πεθάνουν;

Κι ύστερα είδα αυτό…

.

Και επιτέλους κατανόησα  που πήγε το πανό μας.

Το πανό μας,  που ήταν το μόνο στην Πλατεία, που έγραφε:   ΟΥΤΕ ΠΑΣΟΚ     ΟΥΤΕ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Έγινε …Κυριαρχία.

 

.
Κατερίνα 


Ο λαός είναι ήδη ΕΔΩ! Επιστολή του «23/2: κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;»

Αγαπητές κυρίες, αγαπητοί κύριοι

είμαστε μια πρωτοβουλία μπλόγκ που πριν την απεργία της 23/2 θέσαμε το ερώτημα, που βρισκόταν εδώ και καιρό στα χείλη όλων : «Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα ? ».

Μπροστά στις νέες κινητοποιήσεις το ξαναθέτουμε με το παρακάτω γράμμα μας και θα θέλαμε την τοποθέτησή σας.

Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς

blog  “23 Φεβρουαρίου : Κι αν μέναμε Σύνταγμα;”

www.23flevari.wordpress.com/

Ποιοί είμαστε:  www.23flevari.wordpress.com/about/

———————————————————–

 

Ο λαός είναι ήδη ΕΔΩ,

Χιλιάδες πολιτών, εκδηλώνουν όλο και πιο αποφασιστικά τη διάθεσή τους για την ανατροπή του Μνημονίου, της Τρόικα, του ΔΝΤ αλλά και της κυβέρνησης, και κατακλύζουν τους δρόμους της Ελλάδας σε κάθε απεργία.

Συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο, ότι τελικά ο δικός μας ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ είναι ο δρόμος.

Κορυφαίες στιγμές η 5η Μάη, η 15η Δεκεμβρίου και πρόσφατα η 23η Φλεβάρη, με ένα νέο στοιχείο να προστίθεται.

«Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;»
Συνεχίστε την ανάγνωση


Μέγαρο Μουσικής : Δεν πληρώνω…

Από τον «ΠαραλληλοΓράφο»  που του ευχόμαστε και καλοτάξιδος…

Στο υπό συζήτηση φορολογικό νομοσχέδιο με τον (μάλλον ειρωνικό) τίτλο “Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, στελέχωση των Ελεγκτικών Υπηρεσιών και άλελς διατάξεις” περιλαμβάνεται μια ρύθμιση-θρίαμβος για το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Συγκεκριμένα η παράγραφος 11 του άρθρου 45 του νομοσχεδίου αναφέρει επί λέξη ( τονισμένα από μένα):

Για την εξυπηρέτηση του δανείου το οποίο έχει χορηγηθεί στον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (Ο.Μ.Μ.Α.) με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου δυνάμει της υπʼ αριθμ. 2/48243/0025/8-8-2007 αποφάσεως του Υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών (Β΄1587), το Ελληνικό Δημόσιο αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει απευθείας και εμπροθέσμως στην δανείστρια Τράπεζα το ποσό της εκάστοτε οφειλής, σύμφωνα με τους όρους της δανειακής συμβάσεως, χωρίς δικαίωμα αναγωγής ή και συμψηφισμού κατά του Ο.Μ.Μ.Α., και χωρίς εν γένει να διατηρεί αξίωση έναντι του Ο.Μ.Μ.Α. για την αναζήτηση οιουδήποτε ποσού καταβάλλεται από το Ελληνικό Δημόσιο εξ αυτής της αιτίας.

Συνεχίστε την ανάγνωση


To Σύνταγμα πονάει

`

Η αποφασιστικότητα χιλιάδων διαδηλωτών να μείνουν στο Σύνταγμα, για όσες ώρες άντεξαν το χημικό πόλεμο στέλνει το μήνυμα: κάτι μπορεί να αλλάξει,όλα είναι ανοιχτά. Η ιστορία βρίσκεται μπροστά..

Από την Εφ. ο δρόμος 6/3/2011

της Τασίας Σταματοπούλου

`

μαδικά πυρά αλλά και χλευασμό από δημοσιογράφους πολλών εφημερίδων δέχθηκε η «ιδέα» -με ή χωρίς ερωτηματικό- «Μένουμε Σύνταγμα», με αφορμή τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση της 23ης Φλεβάρη. «φανφάρες», «φαντασιώσεις», «γραφικότητες», είναι κάποιοι από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιήθηκαν σε δεκάδες άρθρα και σχόλια για το ενδεχόμενο παραμονής πολιτών στην Πλατεία Συντάγματος. κανένας δεν είδε, βέβαια, ότι μετά την ογκώδη διαδήλωση υπήρξε ένας μεγάλος αριθμός πολιτών που, παρά την ομοβροντία χημικών και επιθέσεων από τα ΜΑΤ, παρέμεινε ειρηνικά στην πλατεία για πολλές ώρες. Είδαν μονό «υποκινητές» και συνήθη επεισόδια και εργαζόμενους που δεν πείθονται να ακολουθήσουν τέτοιους δρόμους, αφήνοντας τους άφρονες «υποκινητές» μόνους …

Αν ισχύει αυτό, τότε γιατί τέτοιο μένος, ομοβροντία άρθρων και, μάλιστα, από γνωστούς δημοσιογράφους και εφημερίδες; Γιατί μια μικρή -κατ’ αυτούς- και υποκινούμενη από «παροπλισμένους», «εξωθεσμικούς» παράγοντες ομάδα προκαλεί τέτοια λύσσα; Συνεχίστε την ανάγνωση


Ν.Φίλης*: Απίστευτοi Χαρακτηρισμοί! «Οι Ταχρείοι της Πλατείας Συντάγματος»

`

25Φεβ 2011

`

«Οι Άθλιοι» του Βίκτωρα Ουγκώ.
Από Γαλλική θεατρική παράσταση του έργου

εν μας έφτασαν που πνιγήκαμε στα δακρυγόνα, οι κρότου λάμψεις, οι ξυλοδαρμοί, οι ύβρεις , οι προπηλακισμοί, οι τραυματισμοί και οι αναίτιες συλλήψεις

γίναμε και   Ταχρείοι!

Ακολουθεί ακριβές απόσπασμα από το 105,5 στο Κόκκινο, του κ. Ν. Φίλη που εξηγεί πως εν έτει 2011, όσοι αγωνίζονται στους δρόμους «τιμώνται» με νέο “παράσημο” μας! Του Ταχρείου! (1)

(Στο ηχητικό μετά περίπου το 11΄)…

«(…) Υπήρχε και το Σύνταγμα, η Πλατεία Συντάγματος, χθες για πρώτη φορά ήταν ένα κάπως ξεχωριστό γεγονός, πέστο ένα ειδικό γεγονός, ένα ιδιαίτερο γεγονός.

Πολύς κόσμος που πήγε εκεί για να περιμένει την πορεία και να ενωθεί μαζί της. Το ήξερε η κυβέρνηση, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί λάθη ,προσπάθησε να εντάξει στο σχεδιασμό της κινήσεις που δεν χρειάζεται να ήταν ενημερωμένη, τις ήξερε ότι θα γίνουν, ήταν πια μια καθιερωμένη πραγματικότητα.

Λαμπάδιασε η Πλ. Συντάγματος από τα μολότωφ, ήταν αυθόρμητα λέτε;

Σημασία έχει ότι φτιάξανε μια άλλη πραγματικότητα που δεν φώτιζε την κινητοποίηση, σκοτείνιαζε απλώς, σκοτείνιαζε για άλλη μια φορά την εικόνα. Μια κινητοποίηση που θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη, μπορούσε να κρύψει τα τραύματα , να κλείσει τα τραύματα της Μαρφίν και να δημιουργήσει μια νέα δυναμική, μια δυναμική σύγκρουσης, σύγκρουσης όμως , όχι φαντασιακής, πραγματικής κοινωνικής σύγκρουσης.

Και καλά, ο αντιεξουσιαστικός χώρος που θεωρεί ότι η πολιτική του παρέμβαση σε μια πορεία είναι τα μολότωφ, έχει μια συλλογιστική. Δεν την συμμερίζομαι, την περιμένω όμως, την περιμένε και ο Παπουτσής από ότι φάνηκε.

Οι άλλοι όμως, οι πολιτικοποιημένοι, οι άνθρωποι από τη ρίζα της αριστεράς,  που ξέρουν τι σημαίνει, τι μόχθος πολιτικο-οργανωτικός είναι να κατέβουν μερικές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στο κέντρο της Αθήνας και πόσο εύκολο είναι να φύγουν  να εξανεμισθούν, οι άλλοι λέω τι θέλαν και φαντασιονόντουσταν πλατεία ταχρίρ στην πλατεία συντάγματος;

(…)  Δεν άκουσε ο Αλέκος, δεν έμαθε ο Ρούντι ότι η πλατεία ταχριρ δεν προαναγγέλλεται τηλεοπτικά γίνεται αυθόρμητα όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν και όταν προαναγγέλλεται,απλώς δημιουργεί τις συνθήκες για να δούμε αυτά που είδαμε:

Τους Ταχρείους της Πλατείας Συντάγματος.

Και οι πνιγμένοι στα δακρυγόνα και καπνούς ταχρείοι κ. Φίλη μας;

Θυμάστε το κείμενο του Ρούντι για τους μετανάστες. Όσοι υποστήριξαν τους μετανάστες νάρθουν στην Αθήνα, ήταν τουλάχιστον αφελείς. Βάλτε ότι άλλο θέλετε, αλλά τους ονόμασε τουλάχιστον αφελείς.

Νομιμοποιούμαστε να πούμε και εμείς ότι

οι Ταχρείοι του Συντάγματος

είναι τουλάχιστον αφελείς.

Το αυθόρμητο δεν καταγγέλλεται, αλλά εξίσου δεν προαναγγέλλεται, γιατί αλλοιώτικα αίρεται η έννοια του αυθόρμητου.»(…)

  • *Νίκος Φίλης: Διευθυντής της Αυγής . Στην εκπομπή του κόκκινου 105,5 «Αντιεξουσιαστές στην Εξουσία»- 24 Φεβ 2011.
  • (1). Μικρή σημασία έχει αν γράφεται ως ταχρείοι ή ταχρίοι, σημασία έχει πως ακούγεται. Πέραν του ότι αν ο «νονός» μας,  ήθελε να  παραπέμψει στην πλατεία Ταχρίρ, θα έπρεπε να μας «βάφτιζε» ως ταχρίριους ή ταχρε;iριους και όχι ως ταχρείους  με (ει) ή (ι), με τους απαξιωτικούς συνειρμούς, που ήθελε να δημιουργήσει .

Γιατί δεν έμεινε ο Κόσμος; Μια άλλη ματιά για χθές-μια πρόταση για αύριο.



Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων
αρχίζει μ’ ένα βήμα
(Λάο Τσε κίνεζος φιλόσοφος)

Αγαπητέ συν-μπλογκερ και

φίλε Γιάννη*

κριβώς πριν 10 μέρες ξεκινήσαμε με την ιδέα, που δυο τρεις bloger έριξαν, εν όψει της απεργίας της 23 Φλεβάρη και που αμέσως χαιρετίστηκε και συσπείρωσε 35 Bloger, κάτι πολύ θετικό για τη χώρα μας, όπου ο ατομισμός, είναι η υπέρτατη αξία. 1ο Λοιπόν θετικό συμπέρασμα η ενότητα και η συλλογική δράση των 35.

τη πορεία μέσα σε ένα κλίμα ελευθερίας, ισοτιμίας, ανθρωπιάς και συντροφικότητας  θα έλεγα,  ξεδιπλώθηκε μια φιλότιμη προσπάθεια, με τις ελλείψεις και τις ατέλειες που πάντα έχει το αυθόρμητο και ανοργάνωτο, που όμως κατόρθωσε να απευθυνθεί σε χιλιάδες συνανθρώπους μας και να τους κάνει να προβληματιστούν (Πίνακας στο τέλος ) και να κινηθούν για την επιτυχία της απεργίας,  για την απαλλαγή της χώρας από την μάστιγα Παπανδρέου, Μνημονίου και των κηδεμόνων ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ,  και την ανταλλαγή για μετά απόψεων ,προτάσεων, στόχων..

Συνεχίστε την ανάγνωση


-23/2 μείναμε Σύνταγμα