Πανό του blog μας στο Σύνταγμα

 

 


Σύνταγμα. 2η Κυριακή. 12η ημέρα. 5-6-2011. (video)

.

Πηγή Κανάλι –> εδώ

.

.


Ο 6877

.
Πηγή Κατερίνα –> εδώ
.

Αυτό το γράμμα του κ. Φώτη Δήμου, που αναδημοσιεύει ο Στάθης στην σημερινή Ελευθεροτυπία, είναι η ουσία της ιστορίας που βιώνουμε σήμερα. Όλη η μεγάλη εικόνα σε 50 αράδες.

Είναι αυτό το πιντερικό θερμοκήπιο, το ψυχιατρικό ίδρυμα όπου οι …ασθενείς καλωδιωμένοι δέχονται ηλεκτροσόκ όταν απαντούν λάθος, στις λάθος ερωτήσεις.

Αυτό που ονομάζουν …δημοκρατία τους, είναι στην πραγματικότητα ο εφιαλτικός κρατικός οργανισμός καταστολής που το προσωπικό του αναπαράγει μηχανικά και μηχανιστικά τον κυνικό παραλογισμό των διάφορων γραφειοκρατικών μορφωμάτων, διαχειριζόμενο τα κέρδη ελάχιστων μειοψηφιών.

Ο Πίντερ έγραψε το θερμοκήπιο κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 60, το θεώρησε …χοντροκομένο και το κλείδωσε σε ένα συρτάρι. Ήταν κατα τη γνωμη του, πολύ …….-ποια να είναι η λέξη αλήθεια, ας πούμε γκροτέσκο, ..αφελές, προφανές…για το κέντημα της ιδιοφυΐας του. Στο θερμοκήπιο αντί για τις άθλιες πρακτικές ενός βίαιου, διεφθαρμένου κράτους, εκείνος παρουσίαζε τα υπαλληλικά καθάρματα που συγκροτούν το κολαστήριο. Τους …υπάλληλους του, το προσωπικό του …θερμοκηπίου.. Εδινε πρόσωπο, κίνητρο και μεθόδους, έριχνε τον προβολέα στους υπάλληλους θύτες και όχι στα θύματα. Αφαιρούσε τους παραπάνω και τους από κάτω, μιας που οι πολιτικοί προϊστάμενοι αλλά και τα θύματα είναι απόντα. Τα θύματα είναι Ανώνυμα. Μόνο …αριθμοί

Ο κ. Φώτης Δήμου, είναι ο 6877. Σήμερα αποδεικνύεται ότι το …γκροτέσκο παράλογο, είναι εδώ. Η πιντερική γεωμετρία του Θερμοκηπίου είναι το καθεστώς μας

Αλλά αν ο κ. Δήμου είναι 6877, όλοις εμείς θα είμαστε ο 6878,ο 6879ο ….

Και όποιος έχει την παραμικρή αμφιβολία για τα μέσα που μετέρχονται οι …υπάλληλοι του …Θερμοκηπίου, ας διαβάσει το γράμμα.

«Ονομάζομαι Φώτης Δήμος, είμαι 21 ετών και σπουδάζω στο ΤΕΙ Αθήνας στο τμήμα Ιατρικών Εργαστηρίων. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι προφυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού εξαιτίας των ψευδών κατηγοριών που μου προσάπτουν δύο άντρες των ΜΑΤ.

Ολα ξεκίνησαν την Τετάρτη 11 Μαΐου. Εγώ με τρεις φίλους μου αποφασίσαμε να κατέβουμε στην πορεία να διαδηλώσουμε. Ξεκινήσαμε από το Γαλάτσι όπου διαμένουμε και κατεβήκαμε στο κέντρο. Ξεκινήσαμε την πορεία διασχίζοντας την Πατησίων, ανεβαίνοντας τη Σταδίου και τέλος φτάσαμε στο Σύνταγμα.

Κατεβαίνοντας την οδό Πανεπιστημίου τελειώνοντας την πορεία, ξαφνικά ακούγονται κρότοι και φασαρία από πίσω μας και μέσα σε δευτερόλεπτα επικρατεί πανικός. Οι διμοιρίες των ΜΑΤ που ήταν παραταγμένες αριστερά και δεξιά της Πανεπιστημίου, επιτίθενται στους διαδηλωτές και γίνεται τεράστια χρήση χημικών. Ολοι τρέχαμε πανικόβλητοι.

Κάποια στιγμή σκοντάφτω και με το που σηκώνομαι κάνω δυο βήματα και άντρες των ΜΑΤ αρχίζουν να με ξυλοκοπούν με κλοτσιές στο κεφάλι και όλο μου το σώμα, ψεκάζοντάς με ταυτόχρονα με χημικά στο πρόσωπο. Στη συνέχεια με τραβάν’ στο πεζοδρόμιο και μου φοράν’ χειροπέδες.

Τότε ένας άνδρας των ΜΑΤ μου φέρνει ένα σακίδιο λέγοντάς μου «τι είναι αυτό ρε;». Εγώ του απαντώ πως δεν είναι δικό μου, εγώ δεν είχα τσάντα. Ανοίγει το φερμουάρ μπροστά μου και βλέπω ότι το σακίδιο είχε μέσα μπουκάλια. Με παίρνουν από ‘κεί και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε την Πανεπιστημίου.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής μέχρι το περιπολικό φώναζα πως η τσάντα δεν είναι δική μου και η μόνη απάντηση που πήρα ήταν «Δεν πειράζει, δωράκι από μας». Κάθε φορά που έβλεπαν κάμερες έλεγαν «Παιδιά, μην τον χτυπάτε, μας βλέπουν οι κάμερες».

Κάπως έτσι τελειώνει ο ένας εφιάλτης και αρχίζει ένας άλλος, κλεισμένος μέσα σ’ ένα κελί στις φυλακές Κορυδαλλού χωρίς να έχω κάνει απολύτως το παραμικρό. Χωρίς να έφταναν όλα αυτά με κατηγορούν ότι τους πετούσα πέτρες, ότι φορούσα αντιασφυξιογόνο μάσκα και ότι αντιστάθηκα κατά τη σύλληψή μου με κλοτσιές, ενώ το μόνο που είχα μαζί μου ήταν μια ιατρική μάσκα που την είχα πάρει από το σπίτι μου από φόβο μη ρίξουν χημικά, όπως είχαν και άλλοι πολλοί διαδηλωτές. Και παρ’ όλο που βγήκαν τα αποτέλεσματα από τη δακτυλοσκόπηση στα μπουκάλια και δεν βρέθηκαν αποτυπώματα, εγώ είμαι ακόμα σ’ ένα κελί…

Οταν διάβαζα τις καταθέσεις των αστυνομικών δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου. Μέσα μου υπήρχε ένα μεγάλο γιατί. Γιατί να με μισούσαν τόσο, ενώ δεν τους είχα κάνει τίποτα; Γιατί όλα αυτά;

Στο περιστατικό στου Ρέντη στις 3 Μαρτίου που σκοτώθηκαν δύο αστυνομικοί είχα πάει εθελοντικά να δώσω αίμα. Πώς με κατηγορούν πως κατέβηκα στην πορεία για να τους επιτεθώ; Είμαι κατά της βίας. Κατέβηκα στην πορεία για να διαδηλώσω ειρηνικά. Είμαι αθώος και δεν θα σταματήσω να το φωνάζω.

Κλείνοντας θα ήθελα να προσθέσω ότι έχω και το χρέος να μάθει ο κόσμος τι είναι ικανοί να κάνουν προκειμένου να σταματήσει ο κόσμος να διεκδικεί. Αυτό που συνέβη σε μένα μπορεί να συμβεί στον καθένα. Στη ζωή δυστυχώς ή ευτυχώς συμβαίνουν τα πιο απίστευτα πράγματα.

Δεν πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον όσο και αν προσπαθούν να πνίξουν τις φωνές μας και να μας τρομάξουν. Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν έγινε. Γιατί αν δεν προσπαθήσουμε εμείς οι ίδιοι, τότε ποιος θα το κάνει;

Με εκτίμηση,

Φώτης Δήμος»


Υ.Γ. Το τέλος του Πιντερικού Θερμοκηπίου  …ειναι η Εξέγερση;

.


Αίμα και αλληλεγγύη για τον Περικλή Μανιάτη

H «αναρχική συντροφικότητα και αλληλεγγύη από τα Νότια στον εργαζόμενο Περικλή Μανιάτη» μας ζήτησε να αναρτήσουμε αυτήν την ανακοίνωση και εμείς ευχαρίστως το κάνουμε.

O ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ, αρκετές μέρες μετά, η «παράπλευρη απώλεια» τής επίθεσης στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων στις 14 Μάη εξακολουθεί να βρίσκεται σε σοβαρή κατάσταση λόγω των εγκαυμάτων στο σώμα του.

ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΙΜΑ

(κάλεσμα σε κάθε σκεπτόμενο, ευαίσθητο και ελεύθερο άνθρωπο να δώσει αίμα εθελοντικά για τον Περικλή Μανιάτη/αιμοδοσία «Γιώργος Γεννηματάς» στην οδό Μεσογείων ή από κάθε τμήμα αιμοδοσίας νοσοκομείου αναφέροντας μόνο ότι το δίνει για τον Περικλή Μανιάτη πού βρίσκεται στην μονάδα Πλαστικής Χειρουργικής στο νοσοκομείο «Γιώργος Γεννηματάς» στην Αθήνα)

Ίσως η πιο επιβεβλημένη στιγμή για να μιλήσεις είναι όταν αντιλαμβάνεσαι τον κυνισμό, τον παραλογισμό και την τυφλότητα πού συνεχίζει στην ίδια συχνότητα μηδενιστικής απαξίωσης τής ανθρώπινης ζωής, παρά την τραγική εμπειρία για το κίνημα με τούς 4 νεκρούς στην τράπεζα «Μαρφίν», στις 5 Μάη τού 2010.

Κάποιοι στερούνται νόησης άρα και αυτοκριτικής και εξακολουθούν να «παίζουν» με τα σώματα γύρω τους σαν την παιδική αρρώστια με τα πλαστικά στρατιωτάκια, όταν φιλοεξουσιαστικές δράσεις όπως αυτή στις 14/5/2011 στην οδό Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια τραυματίζουν τρείς απλούς πολίτες και τον ένα απ’ αυτούς τον 48χρονο εργαζόμενο Περικλή Μανιάτη να εξακολουθεί να δίνει τον δικό του κρίσιμο αγώνα για να διατηρηθεί στην ζωή, έχοντας «κληρονομήσει» από το πέρασμα τής «αγωνιστικής δράσης» (εμπρησμός και έκρηξη ντεπόζιτου αστυνομικού δικύκλου πού ήταν κοντά του) εγκαύματα γ’ βαθμού πού έχουν προκαλέσει μια σειρά σοβαρών οργανικών προβλημάτων.

Την ώρα πού ο αγωνιστής φοιτητής Γιάννης Καυκάς βγαίνει ζωντανός και νικητής τής πάλης πού έδωσε για μέρες στην εντατική μετά τον άγριο ξυλοδαρμό του από βασανιστές των ΜΑΤ στην διαδήλωση τής 11ης Μάη, ο εργαζόμενος στην λαϊκή αγορά Περικλής Μανιάτης πού προσπάθησε να σώσει απ’ την φωτιά 55χρονη πού πουλούσε λουλούδια σε διπλανό πάγκο, νοσηλεύεται στην πλαστική Χειρουργική τού «Γιώργος Γεννηματάς» έχοντας μεγάλη ανάγκη για αίμα.

Ένα χρόνο ακριβώς μετά το έγκλημα στην «Μαρφίν» η πρέζα τής «ορθής αντίληψης» (πού όπως κάθε πρέζα σκοτώνει αργά ή γρήγορα) για την «δυναμική απάντηση στην κυριαρχία» εξακολουθεί να βασανίζει ανύποπτους πολίτες (πού δεν φέρνουν καμία ευθύνη για την βαρβαρότητα και την βία των διαχειριστών και εκπροσώπων τής «δημοκρατίας» πού ως τέτοια έχει παντού αδιέξοδα) αλλά και να «αυτοκτονεί» με την θανατερή ιδεοληψία της το ίδιο της το «πολιτικό υποκείμενο» (όπως θέλουν να παρουσιάζονται στην ανάληψη ευθύνης για τα γεγονότα) πώς η ανατροπή τού θεσμικού περιβάλλοντος καταστολής και κρατικής τρομοκρατίας είναι υπόθεση «ρουτίνας» μερικών επιθέσεων σε αστυνομικά τμήματα ή σε «στρατηγικούς» συμβολικούς στόχους.

Ο καθένας φυσικά είναι ελεύθερος (αφού αδυνατεί ή αδιαφορεί να πάρει τα μαθήματα-παθήματα αυτής τής αποτυχημένης διαδρομής) να ακολουθήσει τίς επιλογές του και να καεί μέσα στην ιδεοληψία του.

Δεν έχει όμως δικαίωμα να θυσιάζει και να καίει άλλους ανθρώπους για τα λίγα λεπτά μιας φλόγας έξω απ’ την αλώβητη σιδερένια πόρτα τού συστήματος και τού θεάματος.

Όσα έγιναν στην οδό Καλλιδρομίου στις 14/5/2011 δείχνουν άλλη μιά φορά την περιφρόνηση στο Εμείς (με τον ίδιο τρόπο πού το κάνει ο χουλιγκανισμός, οι εγκληματικές συμμορίες και μαφίες, ο ίδιος ο παρασιτισμός και μηδενισμός τής κάθε εξουσίας) πού δεν έχει μάτια για την ανθρώπινη ζωή παρά μόνο για την ολοκλήρωση τού «σκοπού».

Μέσα σε ένα ασφυκτικό κλίμα οικονομικού τρόμου, εξαθλίωσης, ανασφάλειας και απόγνωσης πού έχει καλλιεργήσει ο αντικοινωνισμός τού Κράτους ενάντια στην πρόοδο, ανάπτυξη, πολιτισμό και ευημερία των πολιτών , οι πρακτικές αυτές (πού έχουν φυσικά πεθάνει, όπως και η αντίληψη-φυλακή πού προσπαθεί να τις «αναστήσει» ως άλλη θρησκεία, μα όμως θρησκεία!) οδηγούν την κοινωνία στο άλλο άκρο (πού ως άκρο κι αυτό επωφελείται και βολεύεται μέσα στην συνολική κρίση συναντώντας το άλλο του μισό στις στάχτες τής Μαρφίν και στην Καλλιδρομίου) τής εθνικιστικής και ρατσιστικής βίας πού χρησιμοποίησε την στυγερή και αποτρόπαιη δολοφονία τού 44χρονου Μανώλη Καντάρη στην γωνία 3ης Σεπτεμβρίου και Ηπείρου για να επιβάλλει από το βράδυ εκείνο στο κέντρο τής Αθήνας το μισητό σκηνικό φρίκης, τραμπουκισμού και βίας με ομαδικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών.

Δεν είναι φυσικά ούτε θα είναι ποτέ ανθρώπινο, επαναστατικό ή αναρχικό, η πρόθεση και ο σχεδιασμός να κάψεις αστυνομικούς.

Πολύ όμως περισσότερο δεν θάναι ποτέ ανθρώπινο, επαναστατικό ή αναρχικό να μένει πίσω τραυματισμένος βαριά ένας απλός ανύποπτος συνάνθρωπός μας από τις συνέπειες τής προχειρότητας και τής ανοργανωσιάς μιάς κατά τα άλλα εξουσιαστικής δράσης πού έρχεται να προστεθεί μαζί με παρόμοιες άλλες στο να δώσει χέρι βοηθείας στην προσπάθεια τού Κράτους να ποινικοποιήσει όχι μόνο τούς αναρχικούς αλλά και το σύνολο τής συνοικίας των Εξαρχείων ως «γκέτο εγκληματικών στοιχείων» αποσκοπώντας στην υποβάθμισή της και στην επιβολή ειδικών μέτρων και νόμων «τήρησης τάξης» στην περιοχή.

Η λαϊκή αγορά και όσοι κινούνται μέσα σε αυτήν δεν είναι «ασπίδα», δεν είναι «αόρατοι», δεν είναι «μάζα και σωρός», δεν είναι με το «έτσι θέλω» τού κάθε ασυνείδητου πολέμαρχου «περιφρούρηση» και «κάλυψη» για να αποχωρήσει από την «μάχη» βολικά χωρίς απώλειες μετά την τελετή τού φετιχισμού τής βίας έξω από το αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων.

Και όσο κάποιοι δεν βάζουν φωτιά σε εκτονώσεις χρήσιμες προβοκάτσιες για Κράτος, Καρατζαφέρηδες και Χρυσαυγίτες τόσο άνθρωποι δικοί μας σαν τα θύματα τής Μαρφίν ή τής Καλλιδρομίου θα δολοφονούνται ή θα καίγονται μα πάντα σχεδόν όπως και τώρα η ζωή τους θα μπαίνει σε κίνδυνο.

Και όσοι με τις επιλογές τους συνεχίζουν να παίζουν με τούς συνανθρώπους μας σαν την παιδική αρρώστια με τα πλαστικά στρατιωτάκια, τόσο θα έχουν τούς αναρχικούς και κάθε αγωνιστή, πάντα ενάντιά τους.

αναρχική συντροφικότητα και αλληλεγγύη από τα Νότια στον εργαζόμενο Περικλή Μανιάτη

erozer2000@yahoo.gr

 


ΜΝΗΜΟΝΙΟ- ΣΥΜΒΑΣΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ – ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

.
Το κείμενο της Επιτροπής Νομικής Υποστήριξης που περίληψή της χθες βράδυ (5/6/2011) διαβάστηκε στην αρχή της Συνέλευσης της Πλατείας Συντάγματος. Εκτός άλλων έχει ενδιαφέρον και δημοσιογραφικό και μάλιστα μεγάλο γιατί περιγράφεται ένα πλαίσιο αντιμετώπισης του Μνημονίου.  Εκ των πραγμάτων αυτό το κείμενο εκπέμπει “πολιτικό προσανατολισμό”. 

 
.

ΜΝΗΜΟΝΙΟ- ΣΥΜΒΑΣΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Θεμέλιο του πολιτεύματός μας είναι η λαϊκή κυριαρχία. (Άρθ. 1 παρ. 2 Συντάγματος)  Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, και υπάρχουν υπέρ αυτού (Άρθ.1 παρ. 3Σ).

Βρισκόμαστε στους δρόμους και τις πλατείες αγανακτισμένοι,γιατί παραβιάζεται το Σύνταγμά μας, ο θεμελιώδης καταστατικός χάρτης των δικαιωμάτων μας και νιώθουμε ότι είναι χρέος μας και ανάγκη να το υπερασπιστούμε. Η τήρηση του Συντάγματος  επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία. (άρθ. 120 παρ.2 και  4).). «Η ουσία του Δικαίου είναι η αντίσταση κατά του αδίκου» (ΑrturKaufmann, ΠΧ ΛΒ σελ.705)

Από τις αρχές του 2010 η Ελλάδα αντιμετώπιζε πρόβλημα δανειοδότησης από τις διεθνείς αγορές. Οι δανειακές ανάγκες της χώρας μας για το 2010 ήταν 53 δις ευρώ. Στις 25-1-2010, ενώ οι αγορές προσέφεραν 25 δις ευρώ με επιτόκιο 6,2%, το οικονομικό επιτελείο δανείστηκε μόνο 8 δις ευρώ για πέντε έτη (Ελευθεροτυπία, 26-1-2010). Η Ελλάδα θα μπορούσε ήδη μέχρι 31-3-2010 να είχε δανειστεί άνετα από τις διεθνείς αγορές τουλάχιστον ποσό 53,4 δις ευρώ με μέσο επιτόκιο περί το 6,2%, χωρίς να έχει παραιτηθεί από την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας σε σημαντικούς τομείς και χωρίς να έχει μετατραπεί σε οικονομικό προτεκτοράτο του ΔΝΤ και της Ευρωζώνης υπό το έλεγχο της Τρόικας (Επ. Μαριάς, Νομικό Βήμα, 2010, σελ. 2212).

Η ψήφιση του Ν.3845/2010 (περί Μνημονίου), η υπογραφή της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης (η οποία συντάχθηκε από την δικηγορική εταιρία «SlaughterandMay» με έδρα το Λονδίνο) η έκδοση της απόφασης 2010/320 του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ (με την οποία ειδοποιήθηκε η Ελλάδα να λάβει μέτρα για την μείωση του ελλείμματος που κρίθηκε υπερβολικό), αλλά και η εφαρμογή τους πραγματοποιούνται κατά παράβαση βασικών διατάξεων του Συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αλλά και του Κοινοτικού Δικαίου.

Συνεχίστε την ανάγνωση


300.000 διαδηλωτές σήμερα στο Σύνταγμα

.

Ήταν όλοι και όλες σήμερα στο Σύνταγμα.

Το Κανάλι εκτιμά ότι σήμερα στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους ήταν περισσότεροι απο 300.000 διαδηλωτές και θα ήταν περισσότεροι αν δεν έκλεινε η αστυνομία τους δρόμους προσέλευσης. Από μια ώρα και μετά επέτρεπαν την είσοδο στο Σύνταγμα μόνο από την  οδό Σταδίου. Είχαν κλείσει με κλούβες, μεταλλικούς φράχτες(!!!), κάγκελα, συρματόπλεγμα και ΜΑΤ  κεντρικούς δρόμους όπως  Βασ. Σοφίας, Ακαδημίας και Πανεπιστημίου. Πολλοί δεν μπόρεσαν να φτάσουν στο Σύνταγμα. Για παράδειγμα είχε σχηματιστεί μια μικρή διαδήλωση στην Βας. Σοφίας από εκεί που ήταν τα ΜΑΤ έξω από την βουλή έως την Ρηγίλλης.

Μια βραδιά που είχε κάτι από τις φωτιές, μια νύκτα ερωτική.

Φωνάξαμε δυνατότερα, μήπως και μας ακούσουν.

Μαζευτήκαμε περισσότεροι, μήπως και μας δουν.

Το κάναμε ξεκάθαρο, ελπίζοντας ότι θα καταλάβουν.

Δεν ζητάμε συμβιβασμό με αυτούς που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση.

Ζητάμε κάτι νέο, δυναμικό, ζωντανό, λαϊκό, όμορφο σαν τη ζωή.

Όσοι είναι μέρος του προβλήματος τους πετάμε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

ΟΥΤΕ  ΠΑΣΟΚ

ΟΥΤΕ  ΝΕΑ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΛΑΪΚΗ   ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

 


Οι «αγανακτισμένοι» ως η κρίσιμη πολιτικά μάζα..

.
Δημήτρης Γιαννακόπουλος,
διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης,
ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

.

Μεγάλη φαγούρα παρατηρώ να έχει   πιάσει τους πάντες που αναπτύσσουν δημόσιο λόγο με τις συγκεντρώσεις στις πλατείες.

.

Παρότι έχω ήδη προσεγγίσει το φαινόμενο, μάλλον ιδιόμορφα, κάνοντας χρήση της «αρχαιολογίας της γνώσης» του Michel Foucault, θα το ξανακάνω πιο άμεσα, απαντώντας στο οικονομίστικο, δηλαδή χυδαίο ερώτημα που απασχολεί πολλούς: ποιόν συμφέρει η πλημμυρισμένη πλατεία από (εμφανιζόμενους ως) απηυδισμένους με το πολιτικό σύστημα πολίτες;

Η απάντηση είναι όλους όσοι έχουν την ικανότητα να συγκροτούν πολιτική ή απλώς δημόσια ταυτότητα εκμεταλλευόμενοι την κρίσιμη μάζα στο πλαίσιο του μετασχηματισμού ενός συστήματος υπό σοβαρή κρίση. Το σύνολο των «αγανακτισμένων» είναι η κρίσιμη μάζα για την προσβολή του καθεστώτος. Ένα ελάχιστα οργανωμένο πλήθος που εμφανίζεται να ξέρει τι δεν θέλει, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει με πολιτικούς όρους. Είναι δηλαδή ένα άμορφο ιδεολογικά πλήθος πολιτών, οι οποίοι εκδηλώνουν με αυτό τον τρόπο την απέχθειά τους στο σύστημα εξουσίας στη χώρα μας και κυρίως την περιφρόνησή τους στο ελληνικό κομματικό φαινόμενο. Και αλίμονο αν δεν το έπρατταν, στο βαθμό που συνειδητοποιούν ότι είναι αυτό που απειλεί -ή διαμορφώνει την διάσταση της απειλής -την ευημερία τους και υπονομεύει την ισχύ της χώρας μας. Τους αποκαλώ «κρίσιμη μάζα» διότι, μεταξύ πολλών άλλων ιδιαίτερων ποιοτικών χαρακτηριστικών, μόνον αυτοί θέτουν ρητά ως αίτημα την διάλυση του πολιτικού συστήματος, επειδή αναγνωρίζονται γενικότερα ως πηγή πολιτικών αλλαγών, επειδή πέτυχαν και συγκέντρωσαν σημαντικές δυνάμεις, δίχως την χρησιμοποίηση παραδοσιακών διαύλων λαϊκής κινητοποίησης και επειδή θα μπορούσαν υπό συνθήκες να προκαλέσουν μια ευρύτερη κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Τούτο αντανακλά μια διαφορετική κουλτούρα αγώνα πολιτικής αλλαγής, που δεν αντιφάσκει με άλλες μορφές λαϊκών κινητοποιήσεων. Εκτός αν εμείς θέλουμε να τους απομονώσουμε από τους λεγόμενος λαϊκούς αγώνες, διότι μάθαμε ότι οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχό μας είναι αντιδραστικό και όργανο του καπιταλιστικού διαβόλου!

Η αριστερά αν ήταν έξυπνη και στρατηγικά ευέλικτη θα φρόντιζε αμέσως να έρθει ταπεινά κοντά σε αυτό το πλήθος. Το έκαναν κάποιοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, το έκανε κομψά και διορατικά ο κ. Α. Τσίπρας, δεν μπόρεσε όμως να το πράξει η κ. Α. Παπαρήγα, αν και σε δεύτερο στάδιο μοιάζει να αναθεωρεί την στάση της. Πάντα το ΚΚΕ αργεί να αντιληφθεί την σπουδαιότητα της «κρίσιμης μάζας», η οποία αν νοηθεί κοινωνιολογικά -σε ανθρωπομορφισμό του αντίστοιχου νόμου της φυσικής -θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η κρίσιμη ομάδα ατόμων που εκφράζουν την επιθυμία μεταβολής του σημερινού καθεστώτος, η οποία (ομάδα) από ένα σημείο και μετά δεν ακολουθεί αριθμητική αύξηση, αλλά γεωμετρική πρόοδο στην μεγέθυνση, ανάμεσα στο γενικό πληθυσμό της χώρας. Κατ’ αναλογία δηλαδή του θεωρήματος της φυσικής, σύμφωνα με το οποίο αν αρκετά από τα άτομα μιας μάζας από ραδιενεργή ύλη αρχίσουν να μεταβάλλονται σε ενέργεια, ξεπερνώντας κάποιον οριακό αριθμό, τότε όλα τα υπόλοιπα άτομα αυτής της μάζας θα ακολουθήσουν την ίδια αντίδραση και θα μετατραπούν από ύλη σε ενέργεια.

Με αυτή την έννοια θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε τους «αγανακτισμένους», ως την κρίσιμη μάζα μεταβολής του καθεστώτος στη χώρα μας, αν φυσικά το φαινόμενο λάβει έκταση και δείξει αντοχή.
Στην ουσία πρόκειται για μια μάζα, η οποία ορμώμενη από την προσβολή της ευημερίας και της εθνικής κυριαρχίας στη χώρα μας, αρθρώνει το αίτημα αλλαγής, με την έννοια της περιθωριοποίησης των καθεστωτικών πολιτικών μορφωμάτων και της ανάπτυξης αμεσοδημοκρατικών πολιτικών για εκδημοκρατισμό των θεσμών και αυτόνομη ανάπτυξη. Αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με την γενικότερη σοσιαλιστική θεώρηση αν και απέχει πολύ από την οργανωτική πρακτική της αριστεράς και είναι αντίθετο σε οποιαδήποτε μορφή δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Οι συμπολίτες μας αυτοί φοβούνται να χάσουν τις αλυσίδες τους, όμως δεμένοι γερά με αυτές τραβούν το καθεστώς με δύναμη προς τα κάτω. Τείνουν να το γκρεμίσουν με τις αλυσίδες τους. Δεν έχουν, όλοι τουλάχιστον, ταξική συνείδηση, αλλά πληγωμένη συνείδηση καταναλωτή. Και από εκεί θα έπρεπε να ξεκινήσει η ιδεολογικοποίηση, συνδέοντας την απώλεια της ευημερίας με τον δημοκρατικό μηχανισμό που καλλιεργεί την λαϊκή κυριαρχία ως μορφή ταξικής χειραφέτησης. Δεν λες, για παράδειγμα, στον άλλον, άντε ρε εσύ δεν νοιάζεσαι για να εκλείψει η εκμετάλλευση από τον κόσμο, αλλά πώς θα περισωθεί το επίπεδο ευημερία σου! Αντίθετα συνδέεις την απώλεια αυτή με την συγκεκριμένη μορφή εκμετάλλευσης και αναζητείς μαζί του μια κοινή πολιτική πορεία ανάληψης της εξουσίας από δυνάμεις που θα περιόριζαν το κακό σήμερα και θα έδιναν την προοπτική του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού αύριο. Αλήθεια, έτσι δεν λειτουργεί στην ουσία και ο«εργασιασμός»; Μάχη ευημερίας δεν δίνει στην πραγματικότητα και ο εργαζόμενος που διαδηλώνει και κάνει 24ωρες απεργίες κάτω από διάφορες παραταξιακές σημαίες;

Οι κεντρικοί φορείς του καθεστώτος, μετά από μικρή αδράνεια κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται, δηλαδή την σημασία του φαινόμενου και άρχισαν να κολακεύουν το κοινό της πλατείας, υπερτονίζοντας τα μη-ιδεολογικά χαρακτηριστικά του, σε αντίθεση με κάμποσους αριστερούς που έσπευσαν να το απορρίψουν, εξαιτίας αυτών ακριβώς των χαρακτηριστικών. Η αλήθεια είναι όμως ότι μέσα σε αυτό και με κίνητρο αυτό το πλήθος θα έπρεπε να διεξαχθεί ένας σκληρός αγώνας ιδεολογικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης του αιτήματος που αυτό αρθρώνει, αντί να αφεθούν τα ΜΜΕ να κάνουν την καθεστωτική δουλειά τους. Μην ξεχνάτε ότι ναι μεν το Μέσον είναι μήνυμα, αλλά επίσης ότι ο ιδεολογικός αγώνας μέσα στη κοινωνία το καθιστά σχετικό.

Όλοι λοιπόν οι επιμέρους κοινωνικοποιητικοί φορείς του καθεστώτος, άρα και τα κόμματα άσκησης και διαχείρισης της εξουσίας, θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν από αυτή την κρίσιμη μάζα, με την έννοια ότι θα ήταν ικανοί με την βοήθεια των ΜΜΕ να της προσδώσουν τέτοια λειτουργικότητα, ώστε η μεταβολή του πολιτικού συστήματος, που αυτή τείνει να προκαλέσει να γίνει υπό έλεγχο και σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Αυτό δεν φαίνεται να συμφέρει κατ’ αρχήν τους φορείς της ιδεολογικοποιμένης λαϊκής πάλης, οι οποίοι στο σύνολο τους προσβλέπουν στην σοσιαλιστική ανατροπή ή σοσιαλιστική μετεξέλιξη του κεφαλαιοκρατικού συστήματος εξουσίας. Δεν τους συμφέρει επειδή δεν διαθέτουν οργανωτικές μορφές ελέγχου των «αγανακτισμένων» και επειδή θεωρούν πως ότι «χειρίζεται» το αστικό σύστημα στην πραγματικότητα ξεφεύγει από την δική τους επιρροή. Πρόκειται όμως για εσφαλμένη προσέγγιση αν την εξετάσεις με την σύγχρονη εμπειρία της πολιτικής επιστήμης.

Οι φορείς της ιδεολογίας (σοσιαλδημοκρατία, κομμουνισμός, αναρχία κλπ) και όχι διαφόρων ιδεασμών (νεοφιλελευθερισμός, δεξιός ριζοσπαστισμός, εθνικιστικός πατριωτισμός κλπ) θα μπορούσαν και έπρεπε να μπολιάσουν αυτή την κρίσιμη μάζα με την ιδεολογία του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, μέσω της οδού της δημοκρατικής αλλαγής και της πατριωτικής άμυνας που αποτελεί κεντρικό αίτημα στις πλατείες. Όποιος γυρίζει την πλάτη του στη κρίσιμη μάζα είναι σαν να στρέφει τα νώτα του στην ιστορία. Η κρίσιμη μάζα θα γίνει αιτία πολιτικής μεταβολής ούτως ή άλλως, σημασία έχει τι κάνεις εσύ, πώς παρεμβαίνεις στην εξέλιξη αυτής της διαδικασίας μετασχηματισμού που πυροδοτείται στις πλατείες.
Αν συνεχίσεις να αγωνίζεσαι δίχως να λαμβάνεις υπόψη αυτούς τους ανθρώπους και την δυναμική που προκαλούν ή ακόμη χειρότερα αν τους αντιμετωπίζεις καταγελώντας τους και περιπαίζοντάς τους με ύφος υποτιμητικό, ωσάν όσοι διαθέτουν την όποια ιδεολογική συγκρότηση να είναι ανώτεροι ποιοτικά πολίτες και κάτι πιο εξελιγμένο από αυτούς, θα «τιμωρηθείς» από την ιστορία. Την κρίσιμη μάζα πρέπει να την σέβεσαι, να την υπολογίζεις και να και να την φορτίζεις με την ιδεολογία του σοσιαλισμού και όχι να την φοβάσαι επειδή δεν ταιριάζει στις όποιες ιδεολογικές η κοσμο-αντιληπτικές σου αναπαραστάσεις. Μην το φοβάσαι επειδή είναι ροκ. Μάθε και εσύ το ροκ για να υπηρετήσεις την προοδευτική αλλαγή και να μην εγκαταλείψεις αυτό το πλήθος στα χέρια εκείνων που επιχειρούν συντονισμένα σήμερα να γυρίσουν πίσω την Ελλάδα στο 1893, εντάσσοντάς την ύπουλα και πρόστυχα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο και εξευτελίζοντας την λαϊκή κυριαρχία. Όλοι αυτοί οι απηυδισμένοι με τα κόμματα συγκροτούν την «θεότητα» της συγκυρίας, την οποία ασφαλώς και δεν χρειάζεται να εκθειάζεις και να προσκυνάς, αλλά να την αγκαλιάσεις και να την κάνεις οργανικό μέρος της δική σου στρατηγικής για την ανατροπή του καθεστώτος. Εκτός κι εάν δεν σε ενδιαφέρει αυτός ο στόχος. Αν είναι έτσι, τότε δεν θα γίνεις ποτέ κρίσιμο μέγεθος στην πολιτική μεταβολή που επέρχεται ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. Και έτσι η κρίσιμη μάζα στις πλατείες ευκολότερα θα χειραγωγηθεί για να συνθέσει το μήνυμα της καθεστωτικής μεταβολής, έτσι όπως εξυπηρετεί την πολιτικο-επιχειρηματική τάξη στην Ελλάδα και τους διεθνείς πάτρωνές της, οι οποίοι πλέον δεν διστάζουν να την ορίζουν ως ιδιόμορφο προτεκτοράτο του χρηματοπιστωτικού λόμπυ.

Όποιος λέει στον ταξικό του αντίπαλο, «χάρισμά σου η πλατεία, να την χαίρεσαι», είναι ο ίδιος για το πολιτικό μουσείο. Στη πλατεία διαμορφώνεται το αίτιο ή απλώς το πρόσχημα της αλλαγής. Η πολιτική μέθεξη στην πλατεία θα επηρεάσει, νομιμοποιητικά τουλάχιστον, την κατεύθυνση της πολιτικής μεταβολής. Η αριστερά οφείλει να είναι μέσα στην πλατεία, δίχως όμως τα λάβαρα του ιδεολογικού της αγώνα. Έχει τον λόγο της δεν χρειάζεται και οπτικά σύμβολα! Εκεί όπου υψώνονται τέτοιου είδους σύμβολα, χάνει την έννοιά της η κρίσιμη μάζα, με την τρέχουσα σημασία. Ο αγώνας παίρνει την μορφή της ταξικής αντιπαράθεσης σε μια περίοδο κατά την οποία ο ταξικός αγώνας έδειξε ότι δεν μπορεί να συγκροτήσει με τα δικά του μέσα κρίσιμη μάζα. Άρα δεν είναι ικανός να ανατρέψει το καθεστώς από μόνος του. Επειδή, όμως, δεν μπορεί η λαϊκή πάλη με την κλασσική λενινιστική συνταγή να μετατραπεί σε κίνημα πολιτικής αλλαγής, εξαιτίας δεκάδων αντικειμενικών και υποκειμενικών λόγων, δεν σημαίνει ότι πρέπει να σνομπάρουμε αυτούς που μπορούν να προκαλέσουν πολιτικά γεγονότα, τα οποία θα ήταν μάλλον τραγωδία να προεξοφλούμε αρνητικά.
Μόνον μέσα στην πλατεία μπορεί να δομηθεί σήμερα η αναγκαία λαϊκή ενότητα. Η κίνηση αυτή και με την συμμετοχή της αριστεράς και των προοδευτικών ανθρώπων γενικότερα θα μπορούσε να λάβει την μορφή ενός δημοκρατικού κινήματος, το οποίο θα ήταν δυνατόν έτσι ευκολότερα να μπολιαστεί με την σοσιαλιστική ιδεολογία, η οποία δεν αποτελεί δόγμα ή δοξασία, ούτε φωλιάζει σε κάποια ιερά βιβλία ή κομματικά ντοκουμέντα: δομείται μέσα από τον αγώνα ανατροπής συγκεκριμένων καθεστώτων εκμετάλλευσης που διέρχονται σοβαρή κρίση, σαν τον δικό μας στην Ελλάδα. Η ιδεολογία της αριστεράς θα αποτελούσε ένα κρίσιμο στοιχείο που θα έδειχνε τον δρόμο της αλλαγής υπέρ των συμφερόντων των δύο τρίτων της κοινωνίας και μέσα στην πλατεία. Τον δρόμο όχι το τέλος! Έστω την αρχή για να συμφωνήσουμε κάπου! Μόνον έτσι η κρίσιμη μάζα θα δομούσε μιαν προοδευτική δύναμη μεταβολής των σχέσεων εξουσίας στον τόπο μας. Αλλιώς, κάλλιστα θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε ερμαφρόδιτες εξελίξεις με άκρως συντηρητική μεταβολή του πολιτικού συστήματος, τελικώς. Η θέση της ευρύτερης αριστεράς και κάθε αριστερού είναι στην πλατεία, δίπλα στον δεξιό ή τον απολιτικό. Μαζί ενδεχομένως με τον άνεργο γιάπη με την «μπέμπα», που αύριο θα του κατασχέσει η τράπεζα. Έτσι χτίζεται σήμερα το προοδευτικό, δημοκρατικό και κοινωνικό αύριο. Ή ορθότερα και έτσι…